ikmec

معجزه کائنات و نحوه آشنایی از اسرار پنهان کائنات


امتیاز دهید نظرات شما زمان انتشار: ۱۴۰۰/۱۲/۱۵ , آخرین بروز رسانی: ۶ روز گذشته

معجزه کائنات | در یک لحظه خاص تقریباً ۱۵ میلیارد سال پیش، تمام ماده و انرژی که می‌توانیم مشاهده کنیم، متمرکز در منطقه‌ای کوچک‌تر از یک سکه، شروع به انبساط و سرد شدن با سرعت فوق‌العاده‌ای کردند.

🔷 معجزه کائنات | بخش متافیزیک PDF :

🌟 ۱- اساس کائنات چیست ؟

🌟 ۲- معجزه کائنات



قیمت : ۴.۵۰۰ تومان 🌟 سفارش / دریافت سریع 🌟


زمانی که دما به ۱۰۰ میلیون برابر دمای هسته خورشید کاهش پیدا کرد، نیروهای طبیعت خواص کنونی خود را به دست آوردند و ذرات بنیادی معروف به کوارک آزادانه در دریایی از انرژی پرسه می زدند.

زمانی که جهان ۱۰۰۰ بار دیگر منبسط شد، تمام موادی که می‌توانیم اندازه‌گیری کنیم، منطقه‌ای به اندازه منظومه شمسی را پر کرده بود.

در آن زمان، کوارک های آزاد در نوترون ها و پروتون ها محصور شدند. پس از اینکه جهان تا ۱۰۰۰ عامل دیگر رشد کرد، پروتون‌ها و نوترون‌ها با یکدیگر ترکیب شدند و هسته‌های اتمی را تشکیل دادند، از جمله بیشتر هلیوم و دوتریوم موجود امروزی. همه اینها در اولین دقیقه گسترش رخ داد.

معجزه کائنات : با این حال، شرایط هنوز خیلی گرم بود تا هسته اتم بتواند الکترون ها را بگیرد. اتم های خنثی تنها پس از ۳۰۰۰۰۰ سال ادامه انبساط به وفور ظاهر شدند و جهان ۱۰۰۰ برابر کوچکتر از آنچه اکنون است بود.

سپس اتم های خنثی شروع به ادغام به ابرهای گازی کردند که بعداً به ستاره تبدیل شدند. زمانی که جهان به یک پنجم اندازه کنونی خود منبسط شد، ستارگان گروه هایی را تشکیل دادند که به عنوان کهکشان های جوان قابل تشخیص بودند.


این موضوع به صورت کامل و جامع داخل این پی دی اف توضیح داده شده ، لطفا تهیه و با دقت مطالعه کنید !!


معجزه کائنات | کانون آموزشی و فرهنگی کانون خرد ایران انواع PDF و فایل صوتی | بخش متافیزیک

زمانی که کیهان به نصف اندازه کنونی خود رسید، واکنش‌های هسته‌ای در ستارگان بیشتر عناصر سنگینی را که سیارات زمینی از آنها ساخته شده‌اند، ایجاد کرده بود.

منظومه شمسی ما نسبتاً جوان است: پنج میلیارد سال پیش، زمانی که جهان دو سوم اندازه کنونی خود بود، شکل گرفت.

لنیک مفید : ذهن خوانی

با گذشت زمان شکل‌گیری ستارگان گاز کهکشان‌ها را مصرف کرده است و از این رو جمعیت ستاره‌ها رو به کاهش است.

معجزه کائنات : پانزده میلیارد سال بعد ستاره هایی مانند خورشید ما نسبتاً کمیاب خواهند بود و جهان را به مکانی بسیار کمتر مهمان نواز برای رصدگرانی مانند ما تبدیل می کند.

درک ما از پیدایش و تکامل جهان یکی از دستاوردهای بزرگ علم قرن بیستم است. این دانش از دهه‌ها آزمایش و نظریه‌های نوآورانه ناشی می‌شود.

تلسکوپ‌های مدرن روی زمین و فضا، نور کهکشان‌هایی را که میلیاردها سال نوری از ما فاصله دارند، شناسایی می‌کنند و به ما نشان می‌دهند که کیهان در جوانی چگونه بوده است.

شتاب دهنده های ذرات فیزیک اساسی محیط پرانرژی جهان اولیه را بررسی می کنند. ماهواره ها تشعشعات پس زمینه کیهانی باقی مانده از مراحل اولیه انبساط را شناسایی می کنند و تصویری از کیهان در بزرگترین مقیاسی که می توانیم مشاهده کنیم ارائه می دهند.

معجزه کائنات : بهترین تلاش ما برای توضیح این انبوه داده ها در نظریه ای به نام مدل استاندارد کیهان شناسی یا کیهان شناسی انفجار بزرگ تجسم یافته است. ادعای اصلی این نظریه این است که در مقیاس بزرگ، جهان به روشی تقریباً همگن از حالت اولیه متراکم در حال انبساط است.

در حال حاضر، هیچ چالش اساسی برای نظریه انفجار بزرگ وجود ندارد، اگرچه قطعاً مسائل حل نشده در خود نظریه وجود دارد.

به عنوان مثال، ستاره شناسان مطمئن نیستند که کهکشان ها چگونه شکل گرفته اند، اما دلیلی وجود ندارد که فکر کنیم این فرآیند در چارچوب انفجار بزرگ رخ نداده است.

در واقع، پیش‌بینی‌های این نظریه تا به امروز از تمام آزمون‌ها جان سالم به در برده‌اند.

معجزه کائنات : با این حال، مدل بیگ بنگ فقط تا اینجا پیش می رود، و بسیاری از اسرار اساسی باقی مانده است. کیهان قبل از انبساط چگونه بود؟ (هیچ مشاهده‌ای که انجام داده‌ایم به ما اجازه نمی‌دهد تا فراتر از لحظه‌ای که انبساط آغاز شد، به گذشته نگاه کنیم.)

لینک مفید : جادو و جادوگر

در آینده‌ای دور، زمانی که آخرین ستاره‌ها ذخایر سوخت هسته‌ای را تمام کنند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ هنوز کسی جواب ها را نمی داند.

جهان ما را می‌توان در منظرهای متعددی مشاهده کرد – عرفا، متکلمان، فیلسوفان یا دانشمندان. در علم، ما مسیر رشد را در پیش می گیریم: ما فقط چیزی را می پذیریم که با آزمایش یا مشاهده آزمایش شود.

آلبرت انیشتین نظریه نسبیت عام را که اکنون به خوبی آزمایش شده و پذیرفته شده است به ما ارائه کرد که روابط بین جرم، انرژی، فضا و زمان را ایجاد می کند. انیشتین نشان داد که توزیع همگن ماده در فضا به خوبی با نظریه او مطابقت دارد.

معجزه کائنات : او بدون بحث فرض کرد که جهان ثابت است، بدون تغییر در میانگین مقیاس بزرگ [به «چگونه کیهان‌شناسی به یک علم تبدیل شد» نوشته استفان جی. براش مراجعه کنید. آمریکای علمی، آگوست ۱۹۹۲].

وجود یک جهان در حال انبساط نشان می دهد که کیهان از غلظت متراکم ماده به توزیع گسترده فعلی کهکشان ها تبدیل شده است. فرد هویل، کیهان شناس انگلیسی، اولین کسی بود که این فرآیند را انفجار بزرگ نامید.

هویل قصد داشت این نظریه را تحقیر کند، اما این نام آنقدر جذاب بود که محبوبیت پیدا کرد. با این حال، تا حدودی گمراه کننده است که انبساط را به عنوان نوعی انفجار ماده دور از نقطه خاصی در فضا توصیف کنیم.

این اصلاً تصویر نیست: در جهان انیشتین، مفهوم فضا و توزیع ماده ارتباط نزدیکی با هم دارند. انبساط مشاهده شده از سیستم کهکشان ها آشکار شدن خود فضا را آشکار می کند.

معجزه کائنات : یکی از ویژگی های اساسی این نظریه این است که چگالی متوسط ​​در فضا با انبساط جهان کاهش می یابد.

توزیع ماده هیچ لبه قابل مشاهده ای تشکیل نمی دهد. در یک انفجار سریعترین ذرات به فضای خالی حرکت می کنند، اما در کیهان شناسی انفجار بزرگ، ذرات به طور یکنواخت تمام فضا را پر می کنند.

انبساط جهان تأثیر کمی بر اندازه کهکشان ها یا حتی خوشه های کهکشانی که توسط گرانش محدود شده اند، داشته است. فضا بین آنها به سادگی باز می شود. از این نظر، گسترش شبیه به یک قرص نان کشمشی است.

لینک مفید : پک کامل متافیزیک

خمیر شبیه فضاست و کشمش شبیه خوشه های کهکشانی. با گشاد شدن خمیر، کشمش ها از هم جدا می شوند. علاوه بر این، سرعت جدا شدن هر دو کشمش به طور مستقیم و مثبت با مقدار خمیر جداکننده آنها مرتبط است.

معجزه کائنات : شواهد دال بر انبساط کیهان حدود ۶۰ سال است که جمع شده است. اولین سرنخ مهم انتقال به قرمز است. یک کهکشان برخی از طول موج های نور را قوی تر از بقیه ساطع می کند یا جذب می کند.

اگر کهکشان در حال دور شدن از ما باشد، این ویژگی‌های گسیل و جذب به طول موج‌های طولانی‌تر منتقل می‌شوند – یعنی با افزایش سرعت رکود، قرمزتر می‌شوند. این پدیده با نام انتقال به قرمز شناخته می شود.

اندازه‌گیری‌های هابل نشان داد که انتقال به سرخ یک کهکشان دور بیشتر از کهکشانی نزدیک‌تر به زمین است.

معجزه کائنات : این رابطه که اکنون به عنوان قانون هابل شناخته می شود، دقیقاً همان چیزی است که در یک جهان به طور یکنواخت در حال انبساط انتظار می رود.

قانون هابل می گوید که سرعت رکود یک کهکشان برابر است با فاصله آن ضرب در کمیتی به نام ثابت هابل.

لینک مفید : راه رفتن روی آب

اثر انتقال به سرخ در کهکشان‌های مجاور نسبتاً ظریف است و برای تشخیص آن به ابزار دقیقی نیاز دارد.

در مقابل، جابجایی اجرام بسیار دور به قرمز – کهکشان‌های رادیویی و اختروش‌ها – یک پدیده شگفت‌انگیز است. برخی از آنها با بیش از ۹۰ درصد سرعت نور در حال دور شدن هستند.

معجزه کائنات : هابل به بخش مهم دیگری از تصویر کمک کرد. او تعداد کهکشان های قابل مشاهده را در جهات مختلف در آسمان شمارش کرد و دریافت که به نظر می رسد به طور یکنواخت توزیع شده اند.

به نظر می رسید که مقدار ثابت هابل در همه جهات یکسان است، که نتیجه ضروری انبساط یکنواخت است.

بررسی های مدرن این اصل اساسی را تأیید می کند که جهان در مقیاس های بزرگ همگن است. اگرچه نقشه‌های توزیع کهکشان‌های نزدیک توده‌ای را نشان می‌دهند، بررسی‌های عمیق‌تر یکنواختی قابل‌توجهی را نشان می‌دهد.

به عنوان مثال کهکشان راه شیری در گره ای متشکل از دوجین کهکشان قرار دارد. اینها به نوبه خود بخشی از مجموعه ای از کهکشان ها هستند که از به اصطلاح ابرخوشه محلی بیرون زده اند.

معجزه کائنات : سلسله مراتب خوشه بندی تا ابعادی در حدود ۵۰۰ میلیون سال نوری ردیابی شده است. با افزایش مقیاس ساختار مورد بررسی، نوسانات در چگالی متوسط ​​ماده کاهش می یابد.

لینک مفید : احضار روح اصولی

در نقشه هایی که فواصل نزدیک به حد قابل مشاهده را پوشش می دهند، میانگین چگالی ماده کمتر از یک دهم درصد تغییر می کند.

برای آزمایش قانون هابل، ستاره شناسان باید فاصله کهکشان ها را اندازه گیری کنند. یکی از روش‌های اندازه‌گیری فاصله، مشاهده روشنایی ظاهری یک کهکشان است.

اگر یک کهکشان در آسمان شب چهار برابر کم نورتر از یک کهکشان مشابه باشد، می توان تخمین زد که دو برابر دورتر از آن است. این انتظار اکنون در کل محدوده مرئی فواصل آزمایش شده است.

معجزه کائنات : در سال ۱۹۲۲ نظریه پرداز روسی الکساندر فریدمن متوجه شد که جهان انیشتین ناپایدار است. کوچکترین اختلال باعث انبساط یا انقباض آن می شود.

در آن زمان، وستو ام اسلیفر از رصدخانه لاول در حال جمع آوری اولین شواهدی بود که نشان می داد کهکشان ها واقعاً از هم دور می شوند.

سپس، در سال ۱۹۲۹، ستاره شناس برجسته ادوین پی هابل نشان داد که سرعت دور شدن کهکشان از ما تقریباً متناسب با فاصله آن از ما است.

و . . .


این موضوع به صورت کامل و جامع داخل این پی دی اف توضیح داده شده ، لطفا تهیه و با دقت مطالعه کنید !!


به این مطلب امتیاز دهید :

Rate this [type]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نوشته های مشابه